‘How many leaves does basil have?’ vertrekt vanuit een ogenschijnlijk eenvoudige vraag die zich onmiddellijk onttrekt aan een sluitend antwoord.

Tellen fungeert hier als een metafoor voor processen van overdracht: verhalen, beelden en herinneringen die zich opstapelen, migreren en transformeren zonder ooit volledig te worden gecatalogiseerd.

De tentoonstelling brengt het werk van Billie J. Kanter en Faryda Moumouh samen, verbonden door een gedeelde aandacht voor fragmentatie, herschikking en de materiële dragers van herinnering. Hoewel hun vertrekpunten verschillen, behandelen beide kunstenaars hun bronmateriaal niet als autoriteit maar als grondstof: iets dat kan worden ontmanteld, vertraagd, geherstructureerd en opnieuw gearticuleerd.

Billie J. Kanter onderzoekt de mechanismen waarmee narratieven worden verplaatst en omgezet in visuele structuren. Geschiedenis wordt daarbij niet illustratief maar structureel opgeslagen, verankerd in kleur, textuur en vorm. In het atelier stapelen fragmenten zich op en keren ze terug in nieuwe constellaties. Uiteindelijk ontstaan oppervlakken die zijn opgebouwd uit indirecte sporen van reproductie en herinnering. Hun herkomst is nooit eenduidig afleesbaar; er sluimert een grammatica onder die niet verklaart maar herinnert en waarin oorsprong slechts als echo aanwezig blijft.

Faryda Moumouh neemt het fotografische beeld als uitgangspunt voor processen van manipulatie, toevoeging en materiële ingreep. Door digitale bewerking te combineren met handmatige interventies, met gebruik van onder meer acryl, inkt, kalkpapier en mica, construeert zij gelaagde beeldvelden waarin waargenomen werkelijkheid, herinnerde ruimte en innerlijke projectie samenvloeien. Landschappen, portretten en stedelijke ruimtes verschijnen als mentale topografieën waarin identiteit, geografie en existentiële ervaring zich niet vastzetten maar verschuiven. Haar beelden gedragen zich als archeologische sites: velden waarin sporen zichtbaar blijven maar nooit volledig samenvallen tot één eenduidige oorsprong.

De basilicumplant verwijst niet enkel naar een verhaal dat een verborgen geschiedenis draagt, maar ook naar een werkmethode: een oppervlak opgebouwd uit de accumulatie van ontelbare kleine elementen. Zoals bladeren blijven aangroeien en zich niet definitief laten tellen, zo onttrekken ook migrerende verhalen, fotografische herinneringen en visuele reconstructies zich aan een sluitende classificatie. Wat de tentoonstelling zichtbaar maakt, is dan ook niet het bewaren van het verleden, maar het voortdurende proces waarin beelden, verhalen en materialen zich steeds opnieuw herschikken.

‘ How many leaves does basil have?’ part d’une question en apparence simple qui échappe pourtant à toute réponse définitive. Le comptage y devient une métaphore des processus de transfert : des récits, des images et des mémoires qui s’accumulent, migrent et se transforment sans jamais pouvoir être entièrement catalogués.

L’exposition réunit les pratiques de Billie J. Kanter et Faryda Moumouh, liées par un intérêt commun pour la fragmentation, la reconfiguration et les supports matériels de la mémoire. Si leurs points de départ diffèrent, les deux artistes abordent leurs matériaux sources non comme une autorité fixe, mais comme une matière malléable; susceptible d’être démontée, ralentie, restructurée et réarticulée.

Billie J. Kanter examine les mécanismes par lesquels les récits sont déplacés et reconfigurés en structures visuelles. L’histoire n’y est pas traitée de manière illustrative mais structurelle, inscrite dans la couleur, la texture et la forme. À l’atelier, des fragments s’accumulent et réapparaissent en constellations changeantes, produisant des surfaces construites à partir de traces indirectes de reproduction et de mémoire. Leur origine demeure volontairement indéterminée ; ce qui émerge relève plutôt d’une grammaire latente qui n’explique pas mais retient, laissant l’origine subsister seulement comme une résonance.

Faryda Moumouh prend l’image photographique comme point de départ de processus de manipulation, d’ajout et d’intervention matérielle. En combinant retouche numérique et interventions manuelles: notamment à l’aide d’acrylique, d’encre, de papier calque et de mica, elle construit des champs d’images stratifiés où réalité observée, espace mémorisé et projection intérieure convergent. Paysages, portraits et environnements urbains apparaissent comme des topographies mentales où identité, géographie et expérience vécue demeurent en mouvement. Ses œuvres fonctionnent comme des strates archéologiques où les traces persistent sans jamais se résoudre en une source unique et stable.

Le plant de basilic agit à la fois comme référence narrative et comme proposition méthodologique : une surface constituée par l’accumulation d’innombrables petites unités. De même que ses feuilles continuent de se multiplier au-delà de tout décompte final, récits migrants, mémoires photographiques et reconstructions visuelles résistent à toute clôture ou classification définitive. L’exposition met ainsi en évidence non pas la préservation du passé, mais le processus continu par lequel images, récits et matériaux se réorganisent sans cesse.

“How many leaves does basil have?” opens with a seemingly simple question that resists any definitive answer. Here, counting operates as a metaphor for processes of transfer: stories, images, and memories that accumulate, migrate, and transform without ever becoming fully catalogued.

The exhibition brings together the practices of Billie J. Kanter and Faryda Moumouh, united by a shared engagement with fragmentation, rearrangement, and the material conditions through which memory is carried and transmitted. While their points of departure differ, both artists approach source material not as fixed authority but as mutable matter; subject to dismantling, delay, restructuring, and rearticulation.

Billie J. Kanter examines the mechanisms through which narratives are displaced and recoded into visual form. History is registered not illustratively but structurally, embedded in colour, texture, and formal organisation. Within the studio, fragments accumulate and recur in shifting constellations, producing surfaces compressed from indirect traces of reproduction and recollection. Their origins remain intentionally indeterminate; what emerges instead is a latent grammar that does not explain but retains, allowing origin to persist only as resonance.

Faryda Moumouh takes the photographic image as the point of entry for processes of manipulation, addition, and material intervention. Through the conjunction of digital editing and manual procedures; incorporating acrylic, ink, tracing paper, and mica, she constructs layered image fields in which observed reality, remembered space, and subjective projection converge. Landscapes, portraits, and urban environments appear as psychological topographies where identity, geography, and lived experience remain in flux. Her works function as archaeological strata in which traces are preserved yet never fully resolve into a single, stable source.

The basil plant operates both as narrative reference and methodological proposition: a surface constituted through the accumulation of innumerable small units. Just as its leaves continue to proliferate beyond any final count, migrating narratives, photographic residues, and visual reconstructions resist closure or definitive classification. What the exhibition foregrounds, therefore, is not the preservation of the past but the continuous reorganisation of images, stories, and materials as an active, unfolding condition.